سلام به شاپرکهای عزیزم این متنو در راستای متن آتش پیرامون عقرب و قولی که به ققنوس ایرانی عزیزداده بودم نوشتم امیدوارم خوشتون بیاد و بهش فکر کنید .

با سنگ ها بگو كه چه انديشه مي كنند ؟

حتي بدون بال كبوتر، كبوتر است

 چشمان خيس درگذشته و سفير در آينده به كدام گل مي نگرند ،گلهاي اسيردر خاك ، گلهاي سرخ كه بادميدن هر نسيم روحشان آزاد از اين خاك به پرواز مي آيند همچو كبوتري بي بال كبوتري بابال عشق ، عشقي كه بودن را براي آنها قفس كرده ، كه در آن اسيرند .

آنها نه در قفس دنيا بلكه در قفس تن هم اسيراند مي دانند تا اسيرند بايد زندگي كنند ....... گل اسيراست ريشه هايش با خاك يكي شده ، اسارت دل كوچكش را دريايي پرزموج كرده كه با هر موج اميدي به ساحل غم آلود او مي آورد و آتشفشاني كه در خاك است فوران خواهد كرد در روز رستاخيز روزي كه باران پاك تر از آب است ، روزي كه قفل ها با  در ها قهرند ، روزي كه گلدانها مي شكنند ، روزي كه دل ها در سينه نمي تپند ، روزي كه شب و روز پيوند مي خورند ، روزي كه دل ها دريا ها را مي خشكانند . باران ديگر نمي بارد تا غم اندوه تورا با پاكي خودش بشويد كبوتر وجودت در قفس تن تو زنداني است وتو اسير خاك ، با هر سپيده شمع اميدي در وجودت روشن مي شود و دردلت روزي ديگري است. آن روز خواهد آمد و  قفل هايي كه ستم بر دلت زده باز خواهند شد و تو آزاد از بند قفس به پرواز خواهي نشست و دلت پراميد فردا را تجربه خواهد كرد .اما فراموش نكن اين ستم پايان ندارد و به جاي قفس هاي آهني از طناب های نامرئي استفاده مي كند . و به جاي كندن بال هايت از دانه هايي كه تورا از آسمان آبي از بلنداي زندگي به زمين كه باعث اسارتت مي شود ، مي كشاند . دانه هايي كه گويي سالها در انتظار آنها پرهايت را بسته اي و مانند يك كبوتر بي بال بر روي آن قدم زدي و دامي كه با نخ هاي نامرئي تنيده بودند ، بر پاهايت  مي اندازد وتوبدون آنكه بداني در آن گرفتار مي شوي و آنقدر از اينكه دانه هارا پيدا كردي خوشحالي كه نمي دانی كه در زير پاهاي ضعيفت چه وسوسه هايي پهن شده و دوستانت را با مهرباني صدا مي زني و ناخواسته آنها را در دامي مي اندازي كه زشت تراز پليدي است. بدانكه همت تو سنگ را چون آب مي گرداند و صبرو تلاش تو گل را خجل مي كند ، بدا نكه شما هستيد كه دام ها را بلند مي كنيد و مانند يك روح درچند بدن ، بودن با هم را تجربه مي كنيد و هركدام از گره هايي كه براي به زانو كشاندنت گره خورده باز مي كني و دوستانت را از بند هايي كه ستم بر پاهايشان زده باز مي كني ، اما ظلم هيچگاه چشم خود را بر پرهاي قشنگت نمي بندد و منتظر مي ماند تابا يك غفلت تو، بال هايت را پرپر كند و ابرهاي تيره را مأمور مي كند تا جلوي خورشيد آسمانت را بگيرند و تاريكي را جايگزين روشنايي كند تا تو جرئت بال كشيدن را به خود ندهي و زمين را جايگاه خود كني اما تو خواهي پريد و با نور دلت راه آزادي را خواهي يافت .